Ik ben begonnen met afvallen. Ik let meer op wat ik eet, en maak mentaal ruimte om te bewegen. Het klinkt gek, maar mijn hoofd is soms zo vol, met een to do list die ik zelf heb verzonnen, dat ik mezelf geen tijd gun om te ontspannen. Iets met veel druk op mezelf leggen en ontspanning moeten verdienen. Hier werk ik aan, maar ik ben er nog niet helemaal.

Begin deze maand maken we ook Valentijnsfoto’s met zowel de honden als de ratjes. Voor de ratjes besluit ik aan de knutsel te gaan, ik wil mijn creativiteit graag ergens insteken en ik heb een leuk idee. Een waxinelichtjes houder van hout gaat een make-over krijgen. Even goed schuren, een nieuwe kleur, en daarna 3 uur lang met de hand hartjes tekenen en schilderen in verschillende kleuren. Een behoorlijk karwei, maar zeker de moeite waard! Wat ben ik blij met de foto’s! Naast dat ik ze heel erg mooi vind, blijkt dit ook de laatste fotoshoot met Okiedokie. Een enorme tumor geeft haar veel pijn, en er zit niks anders op. Met veel verdriet nemen we afscheid.

Voor Valentijnsdag besluiten Martijn en ik elkaar iets duurs cadeau te doen. We boeken samen een walvis en vogelsafari in Noorwegen, wat hebben we daar onwijs veel zin in!

Kort na Valentijnsdag nemen we afscheid van Honey. Haar lichaam vecht tegen de zoveelste luchtweginfecties, en ze kan niet meer. Ze is nooit de gezondste geweest, maar wel altijd een van de allerliefste. Ze stond graag vooraan, en het gemis is groot.

Eind deze maand meld ik me aan als bloeddonor. Er is niks wat me er fysiek van weerhoud, en ik wil graag mensen helpen. Ik plan een afspraak voor begin volgende maand, en kijk daar ook echt naar uit. Spannend!

Verder hebben we deze maand ook een samenwerking met ons favoriete merk Smoofl. We mogen al onze klanten blij maken met speciale hondenchips, en ook in de roedels wordt er goed van gesnoept.

We beginnen de maand rustig. Ik beweeg fanatiek en met het lekkere weer dat op komst is zit ik lekker in mijn vel. Ik merk ook dat ik gewicht verlies, en zie mijn doel in zicht komen. Natuurlijk nog ver weg, maar het is fijn om al wat te zien.

De hondjes en onze 5 ratjes gaan allemaal nog op de foto voor Pasen. We zien de ratjes ouder worden, en het wordt steeds duidelijker dat we binnenkort weer afscheid moeten nemen. Hoewel ik er nog niet klaar voor ben, denken we na over de volgende stap. Ratjes zijn sociale dieren en kunnen niet alleen wonen. We moeten keuzes maken voor ons laatste ratje dan, een nieuw huisje of toch weer nieuwe ratjes nemen. Gelukkig hebben we hier nog even de tijd voor.

We doen deze maand voor het eerst mee aan een Dogsurvival run. Een parcours van een paar kilometer met onderweg allemaal verschillende obstakels die je samen met je hond moet doen. Zo klim je onder balken door, glijd je over het water in een kano en op een sup, en vlieg je met een kabelbaan van een heuvel terwijl je hond vrolijk mee rent. Een geweldige ervaring, en wij kijken uit naar de volgende!

Ik begin deze maand ook weer actief met skeeleren. Wat heb ik dat gemist! Ik ga veel samen met Falco en Freddie op pad, en mijn eerste paar skeelers gaat dan ook al snel kapot. Gelukkig krijg ik een nieuw paar cadeau van Martijn, en daarmee kan ik weer heel wat kilometers maken. Hoe fijn is dat!
Naast leren skeeleren, gaat Freddie ook voor het eerst mee mennen. Wat vind ze dat mooi! Vol trots loopt ze langs de wagen of zit ze voorop met haar oren in de wind.

Martijn en ik vieren deze maand ons 14 jarig jubileum. Na 14 jaar nog altijd gelukkig samen. Op de dag zelf doen we niks speciaals behalve gezellig samen zijn. We combineren namelijk ons jubileum met Freddies 2e verjaardag, en gaan hiervoor een dag later naar The Tulip Barn. Enorme, prachtige gekleurde, tulpenvelden in een prachtig zonnetje. We vermaken ons uitstekend deze avond, en genieten van de tulpen, het lekkere eten, en de zon. Ik kan naar hartenlust fotograferen, en moe maar voldaan rijden we naar huis.

We eindigen de maand met verdriet. Met veel pijn nemen we afscheid van mijn hartratje Sprite (Sprietje). Spriet was vanaf het begin al een van mijn favoriete ratjes, een sterke dame met een hele hoop pit.

Suppen, fietsen, wandelen, juni begint met een hoop lekker weer. Martijn is jarig en om dat te vieren gaan we lekker pannenkoeken eten en wandelen. We hebben een gezellige avond samen en genieten samen met Falco en Freddie van het lekkere weer.

Een paar dagen na Martijns verjaardag pakken we de auto in en vertrekken we op een donderdagmiddag naar Vebenabos, een plekje in Zeeland, heerlijk aan het strand. Samen met familie hebben we hier een paar fijne en zonnige dagen aan zee. Deze dagen maak ik veel foto’s, en ook hele specifieke foto’s. Ik ben namelijk weer begonnen met het Timide Tollertje schrijven, en ik maak vast foto’s voor de illustraties. Het Timide Tollertje is een kinderboek dat ik elk jaar schrijf, dit is al de derde editie.

Zaterdag is het voor ons tijd om te vertrekken, wij hebben namelijk plannen voor zondag.

Op zondag staan wij voor het eerst op de Hernense Stratenmarkt met onze shop Crea Pets. Omdat de markt buiten is zijn Falco en Freddie gezellig met ons mee deze dag. We hebben onze stand deels afgezet zodat ze rustig onder onze kraam kunnen liggen. Hoewel het niet heel druk is, is het wel een hele gezellige dag, en een mooie opwarmer voor volgende week. Dan staan we namelijk op de zomerfair in Ewijk.

Op de woensdag hierna nemen we afscheid van Flurry, een van onze ratjes. Het verdriet stapelt op, en ik zie op tegen de komende tijd, wetende dat er nog veel afscheid gaat komen. Vrijdag op zaterdag is Martijn er niet, dus hebben de hondjes en ik het rijk voor onszelf. Ik besluit met ze te gaan fietsen en borrelen aan de Waal. Met een wijntje en een stokbroodje hebben we een prima avond. Voordat ik naar huis ga fietsen we een stukje verder dan normaal, en daar wacht een verrassing op ons! We spotten een bever, best wel dicht langs de dijk, en nemen plaats in het gras. Heerlijk hoe Falco en Fred ook gewoon genieten van het moment. Als we eindelijk naar huis fietsen spotten we ook nog ree. Wat een mooi cadeau!

Op zaterdag wordt het heel erg warm, dus zijn we om 8 uur al in het bos. Samen met de hondjes struin ik 10 kilometer over de Veluwe Zoom voordat we naar huis gaan en uitrusten in de airco.

De zomerfair op zondag verloopt niet zoals gehoopt. Met eerst temperaturen van 32 graden en daarna veel regen, komen er weinig mensen kijken. We besluiten om de bus in te pakken en naar huis te gaan. Het was prima zo. Thuis ruimen we snel de spullen op en gaan we op avontuur. We gaan wandelen op een nieuwe plek, en ontdekken zo weer een beetje meer van de Uiterwaarden. Wat wonen we toch aan een mooi stuk rivier.

De rest van de maand is rustig. Ik ga suppen met een vriendin in Loosdrecht, fiets wekelijks met de hondjes naar de aardbeienboer voor allerlei lekkers en geniet vooral van het heerlijke weer deze maand. Falco gaat ook voor het eerst mee met de pony’s deze maand, en geniet daar ook zichtbaar van. Wat is dit genieten!

Ik begin de maand met mijn tweede bloeddonatie. Wat ben ik trots! En ik kreeg ook nog een compliment dat ik zoveel was afgevallen, wat een boost krijg je daar van!

Nog maar 2,5 week tot onze vakantie begint, het aftellen is nu echt begonnen. Ik ben zo goed als klaar met voorbereiden, en begin langzaamaan met inpakken. Maar voordat ik daar echt aan kan beginnen, staat er eerst nog een hoop verdriet voor de deur.

Lenny en Bri, 2 van onze laatste 3 ratjes, zijn ziek. De tijd van afscheid nemen is aangebroken, en dat betekend dat 7up naar haar nieuwe huisje gaat verhuizen.

Zondag 3 augustus brengen we haar weg, samen met bijna al onze ratten spullen. Veel tranen en hartpijn, maar nergens spijt. Haar nieuwe plekje voelt goed, al zal alles een plaats geven nog wel even duren. ‘s avonds praat ik mezelf (niet expres) een schuldgevoel aan en raak ik in paniek. Morgen, maandagmiddag, nemen we afscheid van Lenny en Bri, en is ons huis voor het eerst in 6 jaar zonder ratjes. Een verschrikkelijk verdrietig gevoel, waar ik met moeite doorheen werk.

De kooi is al opgeruimd en we komen thuis zonder ratjes. Het voelt leeg, en ik wordt misselijk van het gevoel. Maar we krijgen dagelijks een berichtje over hoe het met 7up gaat, en als wij er zelf naar vragen krijgen we meteen antwoord. Dit helpt enorm in het verwerkingsproces.

Ik besluit om de ruimte waar eerst de kooi stond vol te bouwen met de vakantie spullen. Zo voelt de ruimte minder leeg en kan ik er rustig aan wennen.

De vakantie is heerlijke afleiding, en 1,5 week vliegen voorbij. De laatste week is aangebroken, en die wandelen we nog pittig door. Na de wandelingen vliegen we overal naartoe om de laatste dingen te regelen. Hondjes naar de trimmer, wij naar de kapper, huis opruimen, laatste spullen inpakken, checklists nalopen en dan is het zondag. Nog 1 nachtje slapen…

Maandag 18 augustus wordt ik vroeg wakker. We mogen de camper vroeger ophalen, en dat doen we meteen. Snel inpakken en gaan! We vertrekken keurig op tijd, op naar Duitsland waar we de boot zullen pakken naar Finland.

Zwervend door Finland, Zweden en Noorwegen met een camper, zien we bijna alles wat we wouden zien. Rendieren, elanden, walvissen en het Noorderlicht. We eindigen deze maand bij een prachtig meer in Zweden. Zittend in het zonnetje, blije hondjes, midden in de natuur. Wat genieten wij enorm hier.

Een pittige maand voor mij. Ik ben moe van het vele werken, maar blijf doorgaan. Er is veel dat gedaan moet worden voor Kerst, en die voorbereidingen zijn al een tijdje in gang, zowel voor Samen Struinen als voor onze vrienden en familie.

Voor Samen Struinen is het tijd om Kerstfoto’s te gaan maken. We maken een planning en pakken 2 weken waarin (bijna) alle honden meegaan. Met zo’n 50 foto’s te maken en bewerken, heb ik alle tijd nodig die we kunnen krijgen. Gelukkig werken de honden goed mee, en worden de foto’s mooi. Gelukkig maar, want ik leg nogal wat druk op mezelf als het op fotograferen aankomt.

Ik ben ook jarig deze maand, 29 kaarsjes mag ik uitblazen. Met de nieuwe indeling in huis besluit ik het ook te vieren, iets dat ik normaal niet doe. De dag is gezellig en zo ingedeeld dat ik veel rust heb, maar achteraf is het toch teveel. Als iedereen naar huis is krijg ik hoofdpijn en 2 dagen daarna trekt de misselijkheid pas weg. Ik besluit daarom om al het sociale op een lager pitje te zetten en te focussen op mezelf en mijn “eindejaarslijst”. Dat is nogal een to do list namelijk.

Zo werk ik verder aan mijn kinderboek het Timide Tollertje, werk ik hard aan het samenstellen van Kerstpakketten, en bereid ik de evenementen van volgende maand voor. Ik sta onder behoorlijk wat stress, maar weet dat ik nog even moet volhouden. 8 en 9 november zijn de evenementen, en 21-23 november ga ik alleen met de hondjes een weekend naar zee. Hier kijk ik enorm naar uit. Lekker wandelen en echt heerlijk uitwaaien. Oh wat gaat dat fijn zijn!

Als wij een gezellig avondje uit eten zijn in Nijmegen, wordt de voorruit van Dino (onze auto) kapot geslagen. Omwonende blijkt geen camera te hebben, maar wijst ons in de richting van de mogelijke verdachte. Wat volgt is vechtende mannen, politie die met spoed komt, agenten met stroomstootwapens en getuigenverklaringen. Uiteindelijk rij ik ons naar huis, onder de enorme barsten doorkijkend en met glassplinters in mijn vingers, stress en adrenaline gieren door mijn lijf. Aangifte doen heeft geen zin omdat er niet genoeg bewijs is tegen de daders. En zo betalen wij zelf een nieuwe voorruit. Dit is al de tweede keer dat wij opdraaien voor grote schade aan onze auto, aangericht door vandalen. Wat is er toch mis met mensen.

Om de donkere dagen een beetje leuk te houden voor onszelf, besluiten we een Halloween foto te maken met de hondjes. Ik verkleed me als heks, en maak samen met een van de uitlaat hondjes een gave foto. Er was een tijd waarin ik niet op de foto wou, en nu ben ik trots op hoe ik eruit zie. Qua afvallen heb ik veel bereikt dit jaar, en dat doet me goed.

Falco heeft weer controle bij de dierenarts. Hoewel zij in eerste instantie zegt dat het genezen is, kijk ik ook mee en zie ik wel nog een verwonding zitten. Na kijken vanuit een andere hoek en een assistent die meekijkt, komen we tot de conclusie dat het inderdaad nog niet genezen is en worden er nog 2 weken aan zijn herstel geplakt. Het is maar goed dat ik mee keek, want als we hem nu weer hadden laten zwemmen of lopen zonder bril, dan was de kans op een oog infectie erg groot geweest. En dan waren we weer helemaal terug bij af.

Nog 3,5 week tot Kerst, en mijn emmer loopt over. Na 2 dagen overwerken hebben we de Kerstpakketten voor Samen Struinen af en kunnen we beginnen met uitdelen. Dit haalt al iets van mijn bordje af. De pakketjes worden goed ontvangen, en ik ben trots op de foto’s die we hebben kunnen uitdelen. Maar mijn werk zit er nog niet op.

Ondanks een mentale blokkade, weet ik het Timide Tollertje toch weer op tijd af te krijgen. Het voelt goed als die eenmaal besteld is en op de post is gegaan. Weer iets dat ik van de to do list kan strepen!

Zondag 14 december is een drukke dag. Wij ondersteunen Bob bij een wandeling voor het goede doel, Wandelen voor Wereldlichtjesdag. Als de perfectionist die ik ben wil ik dat alles waar ik verantwoordelijkheid voor draag goed verloopt. Ik sta de hele dag aan en ben open en sociaal, iets dat ik als ware introvert eigenlijk niet ben. Het was een mooie dag, en ik ben trots dat ik er een steentje aan bij heb kunnen dragen. Falco en Freddie doen ook mee deze dag, en Falco komt vol op tv met zijn bril. Er is veel aandacht voor hem en hij geniet er volop van. Hoewel dat natuurlijk heel leuk is voor hem, vertellen wij de hele dag door over het ongeluk en worden we constant herinnerd aan de spanning die het meedraagt. Over 2 dagen hebben we namelijk weer controle.

We hebben weer controle met Falco. Ik vind het reuze spannend, en zit er, net als de vorige keer, met mijn neus bovenop. Deze keer is er echt niks meer te zien behalve litteken weefsel, en mogen we Falco’s oog officieel als genezen beschouwen. Dat betekend zwemmen!

Helaas heeft hij wel een abcesje diep onder de huid zitten. Vermoedelijk een verdwaalde glassplinter, die hopelijk zelf naar buiten gaat komen. Zeker weten doen we het niet, dus houden we die nog even goed in de gaten.

Met de boodschap dat Falco’s oog genezen is, vallen er een hoop zorgen van me af. Een van de zorgen was voor het weekend van 20 december, dan gaan we namelijk een dagje naar het strand. Gelukkig kan die gewoon doorgaan!

Vrijdag 19 december rijden we na de wandeling naar Rotterdam. Martijn en ik gaan vanavond naar Lord of the Rings in Concert, een filmconcert in Ahoy. Terwijl de hondjes in het hotel verblijven, kijken wij naar een prachtig concert. Mijn hoofd is nog zo vol met stress dat ik de eerste helft niet kan genieten. Mijn gedachtes zijn overal en nergens, en ik zit vast in mijn hoofd. Tijdens de pauze praat ik hierover met Martijn, en dat helpt. De tweede helft kan ik genieten zoals ik altijd doe, en ga ik op in de film en de muziek.

Na een goede nacht in het hotel, ontbijten we uitgebreid in het restaurant, samen met de hondjes. Na een lekker ontbijt rijden we door naar de Zandmotor, ons favoriete strand. Een paar uur lang struinen we langs de zee en door de duinen. We vinden mooie schelpen, fossiele ruggenwervels, en genieten van het daar zijn. Als we weggaan voel ik me aanzienlijk beter, energieker en rustiger. Dit had ik nodig.

Ik krijg een oproep van Sanquin, en ga voor een derde keer bloed doneren dit jaar.

De laatste cadeaus worden ingepakt en dan is het Kerst. Hoewel het erg gezellig is, zijn de prikkels veel. Na Kerst neem ik dan ook een paar dagen rust, tot aan de jaarwisseling. Ik neem de tijd om te reflecteren op het jaar, en stel nieuwe doelen voor 2026. Ik heb al mijn doelen voor 2025 gehaald, en hoop hetzelfde te mogen doen voor 2026. Een van mijn doelen is meer ontspannen en de lat minder hoog leggen voor mezelf. Met de juiste tools gaat dat me zeker lukken.

Dankjewel voor een geweldig jaar. Bedankt voor alle steun, alle gezelligheid, en de mooie avonturen. Ik kan niet wachten om te zien wat 2026 mij gaat brengen.