De dierenarts heeft Falco ondertussen onderzocht, en om een beter beeld van de schade te krijgen moest hij onder narcose. Het was geen glas wat we in zijn oog zagen, maar zijn hoornvlies dat helemaal kapot was en als een flapje op zijn oog lag. Hoewel er ook geen glas dieper in zijn oog zat, had het daar wel veel schade aangericht. Een glassplinter is zo diep geschoten dat zijn oog bijna geperforeerd was. Was zijn oog geperforeerd geweest, dan had zijn oog verwijderd moeten worden, een geperforeerd oog, ook wel een lek oog, is namelijk bijna tot helemaal niet te repareren en doet erg veel pijn. Terwijl Falco aan het wakker worden was, mocht Martijn bij hem wachten. Falco was dus gelukkig niet alleen.

Gezien de omstandigheden, hebben we geluk gehad met de schade die Falco’s oog heeft opgelopen. Maar dat was alleen het geval als het niet zou verslechteren. Onze taak was dus erg duidelijk, zorgen dat Falco ten alle tijden niet aan zijn oog kan zitten, en het zo verzorgen dat het goed kan herstellen. Dat betekende 4x per dag een wekker om op de juiste tijden zijn oog te zalven,

Wankelend kwam Falco naar buiten gelopen. Nog steeds aan het bijkomen van de narcose, maar wakker en stabiel genoeg om mee naar huis te mogen. Door de narcose lekte hij urine, dus lag hij in de auto op een puppy pad. Hij zou ook weinig eetlust hebben, maar zodra hij onze kaasstengels zag wou hij ook graag een hapje. Vooruit dan, een klein hapje kan wel.

Na wat heen en weer mailen met de organisatie van Rian Rat Event kregen we te horen dat we Falco mee mochten nemen. We hadden afgesproken dat afgesloten achter onze stand zou liggen, en dat hij onder geen mogelijkheid bij de ratten in de buurt zou komen. Falco doet absoluut niks met ratjes, maar dat weten andere mensen natuurlijk niet. Onnodig paniek zaaien is ook niet wat we willen doen, dus braaf hielden we Falco geheim. Naast dat Falco gewend is aan drukke evenementen, was dit ook alweer ons vierde jaar op het Rian Rat Event als standhouders, we kennen de locatie en de mensen dus erg goed, dus het voelde wel vertrouwd om Falco zo mee te nemen.

Om 6 uur ging mijn wekker. De spullen had ik de dag daarvoor al ingepakt en dat zorgde voor veel rust. De hondjes ingeladen en op tijd vertrokken naar het evenement. Eerst Freddie afgezet bij haar oppas voor die dag, die gaat het helemaal leuk hebben. Daarna hebben we onze extra hulp opgehaald, op dit evenement is het namelijk zo hard werken dat we het niet redden met z’n tweeën. Nadat we compleet waren zijn we doorgereden naar Oss.

De stand opbouwen duurde iets langer dan normaal, maar het zag er nog steeds goed uit. Onze stand-buren waren vrienden van ons, die ons hielpen met een oogje op Falco houden. Al was dat niet echt nodig, hij was namelijk zo onwijs moe dat er rond het eind van de dag pas weer leven in zat. Elke keer als we hem gingen uitlaten tilde we hem naar buiten, en als je hem dan buiten neerzette stond hij een beetje dom te kijken. Nieuwe locaties zijn niks voor hem als Freddie niet bij hem is.

Na het evenement brachten we de hulp naar huis, haalde we Freddie op, en gingen we thuis lekker op de bank zitten. De bus uitladen hoefde niet, want morgen gaan we direct door naar een ander evenement in Ewijk. Bij thuiskomst lag er voor Falco een kaartje in de bus. Een onwijs lieve kaart van een van de uitlaatvriendinnetjes, met een bericht van de hele familie. Na de onwijs beladen en stressvolle 2 dagen die wij er op hadden zitten, heb ik hier wel even om gehuild.

We waren allemaal erg moe dus we lagen vroeg in bed, uhh op het luchtbed… Falco sliep wel deze nacht, al probeerde hij ook door de kamer te lopen en botste hij dus overal tegenaan met zijn kap. Een paar keer werd ik er wakker van en dan stond hij wat verdwaald midden in de kamer, niet wetende wat hij nou met zichzelf aan moest. Met wat begeleiding ging hij terug naar zijn kussen, waar hij gelukkig snel weer in slaap viel.

Onze afspraak bij de dierenarts was pas ’s middags, en we hebben dan ook de hele ochtend met spanning gelopen. De hondjes die eigenlijk in dagopvang zouden zijn konden we gelukkig verplaatsen, zo konden we ook echt samen naar de dierenarts. Hopende op goed nieuws, maar rekening houdende met slecht nieuws.

Met ingehouden adem hielt ik Falco vast terwijl de dierenarts naar zijn oog keek. Ademhalen ging pas weer toen ze vertelde dat het herstellende was, en dat we niet zomaar meer bang hoeven te zijn dat zijn oog er uit moet. Wat een opluchting was dat! Het was echter nog lang niet over, dus we moesten door blijven gaan met de pijnstilling, 4x per dag zijn oog zalven, constant zijn bril op en onder toezicht. Dat doen we natuurlijk met liefde en plezier als dat betekend dat hij zijn oog mag houden.

Zo konden we weer een paar dagen vooruit. De nieuwe afspraak stond gepland en tot die tijd gingen we door zoals we nu ook deden. We hebben nog een paar nachten beneden op het luchtbed geslapen, totdat er een hond in opvang kwam. Deze lieverd sliep zo lekker bij ons dat hij onwijs hard lag te snurken. Falco voelde zich steeds een beetje beter, dus besloten we weer gewoon in ons eigen bed te slapen en Falco dan maar mee naar bed te nemen, anders konden we gewoon niet slapen. Als ’s ochtends de wekker gaat en Falco doorheeft dat je wakker bent dan moet je goed opletten en snel zijn om ervoor te zorgen dat je geen kap-stoot krijgt. Ik kan je uit ervaring vertellen dat die erg hard aankomt namelijk. Ik mis verder ook al mijn beenruimte, maar Falco is tevreden en daar draait het voor nu om.

We namen de hondjes mee voor een gezellige wandeling door Wijchen, en daar trok Falco veel bekijks met zijn bril en jas. Snap ik ook wel, het is namelijk wel een kleurrijk gezicht zo, en zeker als hij dan ook nog eens vrolijk door de straten loopt te kwispelen.

Bijna een maand nadat het ongeluk plaatsvond. De dierenarts had ons de vorige keer al voorbereid op dat volledig herstel pas in het nieuwe jaar zou zijn, dus het verbaasde ons niet echt dat het nu nog niet helemaal genezen is. De dierenarts zag in eerste instantie geen verwonding meer op zijn oog, maar ik keek ook mee en ik zag wel wat. Gelukkig maar, want wat ik zag werd bevestigd door de dierenarts als inderdaad nog een kleine kras. Maar goed dat ik mee keek dus, want anders hadden we hem laten zwemmen en hadden we misschien een oog infectie te pakken gehad. Nu zijn er dus nog 2 extra weken aan zijn herstel geplakt, moeten we nog steeds 4x per dag zalven en moet hij nog steeds met zijn bril lopen en onder toezicht. Niet zwemmen en niet graven is ook nog steeds een ding. Nog even doorbijten dus, maar Falco lijkt er niet al te rouwig om gelukkig. Hij is nog steeds vrolijk en speelt weer als vanouds met Freddie. Daar zijn we zo enorm blij mee.

We blijven nog even doorgaan, op naar een volledig herstel! Dinsdag 16 december hebben we weer controle, wij duimen op goed nieuws!

16.12.2025 – De vierde controle

Twee weken na de laatste controle. Hoewel de spanning aan de ene kant afneemt, bouwt het aan de andere kant ook weer op. We willen zo graag dat hij weer beter is. Dat hij gewoon weer zonder bril door het leven kan, en dat hij weer mag rennen, zwemmen en spelen zoals hij zo graag doet.

Ik hou mijn adem in als de dierenarts hem nakijkt. Samen onderzoeken we zijn oog, en er is niks meer te zien. Dat kan maar één ding betekenen, zijn oog is beter! Geen open plekjes meer, en op wat litteken weefsel na is er niks meer zien. Hoera!! Wat zijn wij ongelofelijk blij voor Falco!

Zijn oog is beter, maar dat betekend helaas nog niet dat Falco helemaal beter is. Hij heeft een klein abcesje diep onder zijn huid zitten. De dierenarts vermoed dat het een verdwaalde glassplinter is. Gezien de wondjes die hij toen op zijn hoofd had is dat ook geen gek idee. We moeten het nu goed in de gaten houden, om er zeker van te zijn dat het abces niet dieper in zijn hoofd komt te zitten. De hoop is dat zijn lichaam het zelf oplost, maar wordt het abces groter en komt het niet zelf naar buiten, dan zal hij geopereerd moeten worden. Maar zo ver zijn we op dit moment nog niet. We hebben hoop dat zijn lichaam het zelf oplost!

Meteen na de dierenarts afspraak halen we de roedel op en maken we er een feestje van voor Falco. Hij zwemt en rent weer, en geniet daar volop van. Het voelt alsof we eindelijk weer adem kunnen halen, en sluiten dit hoofdstuk af. Nu alleen het abces nog, en dan kunnen we het echt achter ons houden. We houden hoop!