De aankomst bij het huisje verliep soepel. We hadden over Duitsland gereden, en dat was ongelofelijk saai geweest. Ik was blij dat we nu even konden relaxen.

Rond 15:45 reden we het park op, en rond 16u zaten we in de zon. Perfect! Het is echt heerlijk weer, en het huisje heeft de ideale ligging. Vanuit de achterdeur loop je zo naar het water. Echt een droom voor Falco natuurlijk! Helaas betekende dat ook dat we binnen 10 minuten allemaal vieze pootjes binnen hadden, en als kers op de taart bracht Freddie ook nog een mooie stok mee. Ach ja, een schone vloer was leuk voor zo lang dat duurde, nu genieten we van blije hondjes.

Het is best rustig op het park op dit moment, dus terwijl wij in de zon zitten kunnen Falco en Freddie konden lekker los bij ons liggen. Vooral Falco geniet van het zonnen. We laden allemaal even op.
Martijn heeft een boekje met informatie uit de omgeving, en bladert daar fanatiek doorheen. Ik had eigenlijk 2 dingen op de planning voor morgen, maar dankzij Martijns research zijn dat er nu 6. En maandag hadden we 1 ding gepland, daar zijn nu ook 3 dingen aan toegevoegd. Leuk! Kunnen we lekker rondrijden en zoveel mogelijk ontdekken.

Ons 15 jarig jubileum is natuurlijk een speciale dag, en dat vieren we met eten dat ons blij maakt en dat past in de dag. Mie met gehaktballetjes uit de magnetron…. Na de lange autorit is dit makkelijk, lekker, en op z’n eigen manier romantisch. Het past vandaag even bij ons.
Tijdens het eten doen we allebei nog wat research naar de omgeving en de dingen die we zouden willen zien, voordat we besluiten om nog op avontuur te gaan. We gaan naar de Cascade de Coo, in de buurt van Plopsaland. Ik ben benieuwd!

Na de Watervallen van Coo rijden we door naar Mont Saint-Victor. Onderweg zien we een ree, en dat geeft hoop dat we de goede kant op rijden.
Vanaf deze 525 meter hoge heuvel heb je prachtig uitzicht over de valleien en bossen. We proberen zo hoog mogelijk te komen, maar het bos bovenaan is allemaal privé. Even wandelen is dus ook niet zo leuk hier, daarom besluiten we weer in te stappen en een stukje terug te rijden naar waar we een bankje hadden gezien.

Met de auto nog in de vrij, rollen we hard over de weg naar beneden. Binnen een paar tellen rijden we 60km/u zonder de auto ook maar in de versnelling te hebben. Ik besluit dat dat hard genoeg is en rem bij. We komen bij het plekje aan zonder gas te hoeven geven. Kan je nagaan hoe steil het hier is!

Vanaf het bankje hebben we mooi uitzicht, maar wild spotten we helaas niet. Wat we wel spotten, is een toren in de verte. Tijd voor meer research!

Google verteld ons dat het de LeRoux Tower is, een uitkijktoren waar je op kan. Say no more! Hup de auto in, navigatie op de toren en gaan! Het is een paar minuutjes rijden, en onderweg spotten we nog 6 reeën. Wat een heerlijke avond ontdekken.

Maar die glimlach is snel van mijn gezicht. De parkeerplaats van de toren blijkt onvindbaar, en Google is ineens niet zo behulpzaam meer…
De navigatie stuurt ons met de auto diep een donker bos in, over een weg waar onze auto eigenlijk niet voor gemaakt is. Wel leuk off road, maar misschien toch niet zo handig. Dus na de zoveelste keer chagrijnig keren en zoeken, geef ik op. De toren heeft gewonnen, misschien vinden we hem een andere dag. We besluiten een andere weg in te slaan en hopelijk nog wat wild te spotten vanuit de auto. En dan is hij daar…

Een klein bordje die ons naar de parkeerplaats wijst. Meen je niet! Ondertussen is het bijna donker, maarja we hebben eindelijk die parkeerplaats gevonden. Die toren kunnen we natuurlijk niet laten winnen. En zo gaan we, in de schemering, met een zaklamp richting de toren.
Het is maar 10 minuutjes lopen vanaf de parkeerplaats, en onderweg lopen we langs een veld. Hier springt een ree weg het bos in. Terwijl ik een foto maak van de ree hoor ik boven mij een geluid. Als ik omhoog kijk wordt ik verrast door twee hele grote ogen. Een uil!

Een jonge bosuil kijkt ons vanuit een boom nieuwsgierig aan. We maken wat foto’s en lopen dan snel door. Hoewel we ze vaak horen en heel soms in Ewijk zien, was het ons nog niet gelukt om er in het bos een te zien. Daar zijn we dus erg enthousiast over!
Niet veel later komen we aan bij de toren. De lucht is prachtig gekleurd, en het silhouet van de toren steekt mooi af.

Voorzichtig klimmen we met z’n vieren omhoog. Een wijds uitzicht en niemand om ons heen behalve rust en stilte. In de bosjes horen we geritsel, maar we zien niks.
We genieten nog even van het moment, en besluiten dan terug te lopen.

Als we wegrijden van de parkeerplaats spotten we iets dat lijkt op een vos, maar 100% zeker weten we het niet. Gelukkig kunnen we over de reeën die we onderweg zien niet twijfelen, die zijn overduidelijk! Nog 1 steenmarter later en dan zijn we bij ons huisje, en kunnen we eindelijk naar bed. Tijd om even bij te tanken, morgen gaan we namelijk de toerist uithangen. Er staat genoeg op de planning!

Met de broodjes nog keurig op het aanrecht, stappen we in de auto. Onze eerste stop is Château Féodal de La Roche-en-Ardenne, ook wel, het Kasteel van La Roche-en-Ardenne. Slingerend over steile weggetjes rijden we die kant op. Het is echt constant bijremmen, want je gaat echt heel hard als je niet goed oplet, en de bochten zijn toch wel erg scherp.

Na 40 minuten Polarsteps bijwerken komen we aan in La Roche-en-Ardenne. Het is erg druk, en naast alle toeristen is er ook een hardloop iets gaande, waardoor allemaal verkeersregels verspreid door de straten zitten. In eerste instantie rijden we verkeerd en zien we zo snel geen parkeerplek, maar met een tweede poging vinden we niet alleen een parkeerplek in het centrum, maar het is ook nog eens een gratis plek! Het voelt bijna te mooi om waar te zijn, maar een vriendelijke agente verteld ons dat we goed staan. Perfect!

Door de drukke straten maken we rustig onze weg naar het kasteel. Over gladde stenen lopen we een steile heuvel op tot we bij de kasteelmuren aankomen. Met onze tickets in de pocket lopen we door de grote poort, en kijken we rustig om ons heen. Wat is dit gaaf! Nog niet zo lang geleden bezochten we de Kasteelruïne van Valkenburg, maar die is hier niks bij! Hoge, imposante muren van leisteen, hoge torens, en bloemen die overal tussendoor groeien. Het is een prachtig gezicht zo in dit heerlijke zonnetje.

Als we de andere mensen zat zijn en alles van het Kasteel hebben gezien, is het tijd om door te rijden naar de volgende stop. Kasteel #2 Here we come!

Van afstand zie je hem al gauw liggen, op een hoge heuvel ligt Citadell de Huy, ook wel het Fort van Hoei. Hier kan je lopend komen, of met een kabelbaan. Wij besluiten om voor de kabelbaan te gaan, want hoe leuk is dat!

We parkeren gratis net buiten het centrum, en lopen rustig langs de Maas richting het kabelbaan station. Aan de overkant van het water zie je het Fort en een imposante kerk al liggen. Het is erg druk bij de kabelbaan, en het tickets boeken is een beetje verwarrend. Je kan namelijk niet alleen naar het fort, maar ook nog door naar een ander park dat nog hoger ligt. Dat gaan wij ook doen, maar koop je dan een enkele reis of een retour? Met wat hulp lukt het, en met de tickets op zak maken we onze weg naar het opstap perron. Hier volgen veel mensen ons, maar wij staan mooi vooraan. Als eerste stappen wij de cabine binnen, en nemen we plaats op een bankje. Zeker 12 mensen volgen ons de kleine cabine in, en voor de veiligheid van hun staarten nemen we Falco en Freddie maar even op schoot. Niet ideaal, maar het is maar een klein stukje, en met 5 minuutjes zijn we al bovenop het fort.

Eigenlijk wouden we nog naar een ander oud kasteel, maar dat gingen we qua tijd niet meer redden. Daarom besloten om meteen door te rijden naar onze laatste stop, het kleine stadje Durbuy.

Tuurlijk verwachten we drukte in stadjes, maar wat we hier tegenkwamen hadden we niet verwacht. Parkeerplaatsen overvol, overal mensen, en een bomvol plein. Wat er te doen was? De Zoute Grandprix Durbuy Rally was er! Op een groot plein staan allemaal oude en luxe auto’s opgesteld, en er is een grote prijsuitreiking gaande.
Met onze niet zo oude maar ook niet zo luxe dino rijden we door het stadje, en vinden we een parkeerplek aan de andere kant. Tijd om te voet te gaan ontdekken.

Langs de Ourthe lopen we richting het centrum. Hier ligt in het prachtige avondzonnetje het Château de Durbuy, ofwel het Kasteel van Durbuy. Een uitnodigend gezicht, en enthousiast lopen we dan ook verder.
Door de oude en smalle straatjes galmt het geluid van een microfoon en gejuich. Ze zijn bezig met de prijsuitreiking, en als wij aankomen bij de auto’s wordt er luid geklapt. Wat een onthaal! Niet voor ons natuurlijk, maar dat hebben we Falco en Freddie niet verteld, die waren veel te enthousiast. Voorzichtig bewonderen we de auto’s, voordat onze buiken de overhand nemen en we een plek om te eten gaan zoeken. De terrassen zijn vol, druk, en erg duur. We verlaten deze drukte en eindigen bij een Italian Pop-Up restaurant in een rustiger straatje. Martijn gaat voor een pasta met schnitzel, en ik ga voor een room pasta met gegrilde groentes. Het eten is er snel, en ook weer snel weg. Wij hadden zoveel trek dat we echt snel hebben gegeten. Na het eten bedachten we dat we geen foto hadden gemaakt, oeps. Bijna wouden we ronde twee bestellen, maar dat zou teveel van het goede zijn geweest.

Door andere rustige straatjes maken we onze weg terug naar de auto. Allemaal erg moe, nemen we plaats, en rijden we terug naar ons huisje. Onderweg zien we nog wat hertjes, en genieten we van de uitzichten die de Ardennen ons bieden. Wat is het toch mooi hier!

Bij het huisje kleden we ons om, en nemen we moe maar voldaan plaats op de bank. Wat een dag was dit! Terwijl Falco naar buiten kijkt, kijken wij lekker een Marvel film. Na de film is het toch echt wel bedtijd, en vandaag heb ik dan ook geen moeite met in slaap vallen. Slaap lekker allemaal!

Terwijl we naar de brug kijken komen er steeds meer mensen, veel politie, worden er ineens allemaal hekken neergezet, en dan staat het kruispunt waar we stonden vast…
We besluiten wat dichter bij de actie te gaan kijken, en zo weten we een bankje vooraan in de schaduw te bemachtigen. We vermoeden al wel dat het om wielrennen gaat, maar hoe en wat weten we nog niet. Spannend!

Een groepje Nederlanders neemt plaats aan de hekken links van ons, en zij zijn wielrenners op de voet aan het volgen online. We besluiten te vragen of zij kunnen vertellen waar we nou eigenlijk naar kijken, en zo leren we dat we vooraan staan bij best wel een bijzondere wielerwedstrijd. De Liège-Bastogne-Liège, ook wel La Doyenne, is de oudste van de vijf monumenten. Heel veel meer kan ik je niet vertellen want ik heb er geen verstand van, maar als ik de hele menigte moet geloven dan was dit wel echt een gave wielerdag.

Het enthousiasme van de andere mensen werkt aanstekelijk, en hoewel we mogelijk nog 1,5u moeten wachten voordat we wielrenners zien, besluiten we toch te wachten. We hebben een bankje in de schaduw, hebben water en eten, en geen klok vandaag. De hondjes liggen er rustig bij, en we hebben geen reden om niet te blijven. En zo nemen we plaats op ‘ons’ bankje en begint het wachten.

Terwijl we wachten rijden er busjes en auto’s langs die dingen uitdelen, of gewoon lekker luid toeteren en de energie opvoeren. Het wordt met de minuut drukker, totdat de straten echt volgepakt staan. De plek waar wij staan komen ze 2 keer langs, en daarom is dit een erg populaire plek om te kijken. Hebben wij even geluk!

Na maar een half uurtje wachten, komt er de rode auto. Kijkende naar hoe iedereen ging staan en het allemaal nog iets spannender werd, zal dat een belangrijk iets zijn in de race. We besloten de andere mensen na te doen en gingen op onze bank staan. Falco en Freddie konden zo midden in de menigte liggen zonder dat er iemand op ze ging staan, en wij konden over iedereen heen kijken. Echt perfect!

De eerste wielrenners kwamen voorbij, en hoewel de sport toch echt niks voor me doet, kreeg ik er wel kippenvel van. Een enorme menigte met enthousiaste en gepassioneerde mensen, camera’s, een helicopter boven ons hoofd en al het juichen en klappen zorgen ervoor dat ik toch waarde hecht aan dit moment. Wat mooi dat wij hier ook onderdeel van mogen zijn!

Tussen de eerste en de laatste wielrenners zitten 15 minuten. Dat is 15 minuten snelle wielrenners, juichende en klappende mensen, helicopters, motoren en auto’s, en een geweldig grote menigte met rennende mensen die van de ene naar de andere straat gaan. En midden in al deze drukte staan wij, met onze twee honden die gewoon liggen en kijken. Geen stress, geen paniek, gewoon rustig en observerend.

Na 15 minuten wordt het rustiger. De straat wordt weer vrijgegeven, en wij kunnen aan onze terugweg beginnen. Ik ben mentaal zwaar overprikkeld, maar ook nog steeds helemaal enthousiast over wat we hebben meegemaakt. Wat een ervaring was dit!

Alweer onze laatste vakantiedag, de dagen zijn echt voorbij gevlogen! Vandaag rijden we van Stavelot naar huis, met wat leuke tussenstops. Het was niet zo gepland, maar ons weekend is echt een kastelen weekend aan het worden, en dat is absoluut geen klacht.

Voordat we kunnen vertrekken, moeten we eerst inpakken en schoonmaken. De check-out is om 10:30, dus we haasten ons niet teveel en beginnen de dag daardoor alsnog best wel relaxt. Nog even de sleutel inleveren en dan stappen we in. Op naar onze eerste stop, Château de Reinhardstein!
Het is iets meer dan een halfuurtje rijden en onderweg zien we weer allerlei moois. We rijden door Malmedy, langs oude abdijen en over hoge en steile heuvels. Al snel zijn we op de parkeerplaats en trekken we de wandelschoenen weer aan, tijd om naar het kasteel te wandelen.

Het laatste stuk naar het kasteel loopt door een bos. Achter de bomen verschijnt langzaam het kasteel, en ineens staan we naast de grote wachttoren. Het kasteel van buitenaf bewonderen kan gratis, en als je binnen de muren wil kijken moet je mee met een betaalde rondleiding.

Terug bij het kasteel halen we wat te drinken bij de taverne en wachten we een paar minuutjes tot de rondleiding start. Wij gaan mee met de Nederlands talige rondleiding onder leiding van onze gids Guido. Guido verteld met veel enthousiasme en passie over het kasteel en de geschiedenis ervan. Zijn enthousiasme geldt niet alleen voor het kasteel, maar ook voor honden. Hij vind Falco en Freddie erg leuk, en laat foto’s zien en verteld over zijn prachtige Beauceron.

De laatste ruimte is een geheime kamer. Enthousiast volgen we Guido naar de laatste kamer, wat een netjes verzorgde giftshop blijkt te zijn. Terwijl wij nog een magneet voor thuis op de verwarming zoeken, knuffelt Guido nog even met Falco en Freddie. Hij stelt voor om ze te houden en zelf mee naar huis te nemen, en hoewel we het aanbod erg vriendelijk vinden slaan we die toch af. Wij zijn veel te blij met onze twee toppers!

We verlaten het kasteel en lopen rustig terug naar de auto. Tijd om naar onze volgende stop in Duitsland te gaan

Via slingerwegen en steile heuvels komen we steeds dichter bij onze laatste stop. Hoewel de natuur anders is, brengen de haarspeldbochten ons terug naar de bergen in Noorwegen. Zoveel fijne herinneringen die we samen ophalen ❤️

En dan zijn we er, onze laatste stop deze mini vakantie, Nideggen! Dit prachtige middeleeuwse bergstadje en de gelijknamige Burcht liggen hoog op een bergrug boven de rivier de Rur. Dezelfde rivier als waar we in Monschau langs liepen.
We parkeren de auto en lopen door het dorp omhoog naar de Burcht. Oude huizen, een grote kasteelpoort en een prachtige oude kerk maken de route mooi en interessant. Hoewel we ondertussen allemaal een beetje stijve benen hebben van al het wandelen, zit het tempo er nog steeds goed in. We staan dan ook in no time voor de ingang van de burcht.

De burcht is gratis te betreden en open, maar het museum en restaurant die ook in de burcht zitten zijn gesloten. Daardoor is er zo goed als niemand anders, en kunnen we rustig rondlopen en foto’s maken.
Het uitzicht vanaf de toren is prachtig, en je kan heel erg ver kijken. We spotten een valk en veel kauwen, maar de uilen die er wonen weten we helaas niet te zien. Terwijl we rondlopen zien we wel nog 2 hagedissen die heerlijk in de zon opwarmen.

We genieten van de rust, het uitzicht en de geschiedenis om ons heen, totdat onze batterij echt leeg is. We zijn moe, en met nog een twee uur durende rit naar huis, is het toch echt tijd om te gaan nu. De terugweg naar de auto besluiten we een bospad te pakken, waar we Falco en Freddie nog even laten loslopen. Zo kunnen ze lekker de pootjes strekken in hun eigen tempo, en kunnen ze in de auto zo weer lekker liggen. Eenmaal terug bij de parkeerplaats voeren we ze vast hun avondeten, en daarna nemen ze plaats op de achterbank en slapen ze bijna meteen. Wat zijn het toch fijne medereizigers.