Tussen de uilen en reeën door, gaan we op zoek naar de LeRoux Tower!
Na de Watervallen van Coo rijden we door naar Mont Saint-Victor. Onderweg zien we een ree, en dat geeft hoop dat we de goede kant op rijden.
Vanaf deze 525 meter hoge heuvel heb je prachtig uitzicht over de valleien en bossen. We proberen zo hoog mogelijk te komen, maar het bos bovenaan is allemaal privé. Even wandelen is dus ook niet zo leuk hier, daarom besluiten we weer in te stappen en een stukje terug te rijden naar waar we een bankje hadden gezien.
Met de auto nog in de vrij, rollen we hard over de weg naar beneden. Binnen een paar tellen rijden we 60km/u zonder de auto ook maar in de versnelling te hebben. Ik besluit dat dat hard genoeg is en rem bij. We komen bij het plekje aan zonder gas te hoeven geven. Kan je nagaan hoe steil het hier is!
Vanaf het bankje hebben we mooi uitzicht, maar wild spotten we helaas niet. Wat we wel spotten, is een toren in de verte. Tijd voor meer research!
Google verteld ons dat het de LeRoux Tower is, een uitkijktoren waar je op kan. Say no more! Hup de auto in, navigatie op de toren en gaan! Het is een paar minuutjes rijden, en onderweg spotten we nog 6 reeën. Wat een heerlijke avond ontdekken.
Maar die glimlach is snel van mijn gezicht. De parkeerplaats van de toren blijkt onvindbaar, en Google is ineens niet zo behulpzaam meer…
De navigatie stuurt ons met de auto diep een donker bos in, over een weg waar onze auto eigenlijk niet voor gemaakt is. Wel leuk off road, maar misschien toch niet zo handig. Dus na de zoveelste keer chagrijnig keren en zoeken, geef ik op. De toren heeft gewonnen, misschien vinden we hem een andere dag. We besluiten een andere weg in te slaan en hopelijk nog wat wild te spotten vanuit de auto. En dan is hij daar…
Een klein bordje die ons naar de parkeerplaats wijst. Meen je niet! Ondertussen is het bijna donker, maarja we hebben eindelijk die parkeerplaats gevonden. Die toren kunnen we natuurlijk niet laten winnen. En zo gaan we, in de schemering, met een zaklamp richting de toren.
Het is maar 10 minuutjes lopen vanaf de parkeerplaats, en onderweg lopen we langs een veld. Hier springt een ree weg het bos in. Terwijl ik een foto maak van de ree hoor ik boven mij een geluid. Als ik omhoog kijk wordt ik verrast door twee hele grote ogen. Een uil!
Een jonge bosuil kijkt ons vanuit een boom nieuwsgierig aan. We maken wat foto’s en lopen dan snel door. Hoewel we ze vaak horen en heel soms in Ewijk zien, was het ons nog niet gelukt om er in het bos een te zien. Daar zijn we dus erg enthousiast over!
Niet veel later komen we aan bij de toren. De lucht is prachtig gekleurd, en het silhouet van de toren steekt mooi af. Bovenin de toren zitten drie mensen luid te praten. Helemaal prima, wij wachten wel even. Zodra ze ons zien besluiten ze te vertrekken. En dan is het stil.
Voorzichtig klimmen we met z’n vieren omhoog. Een wijds uitzicht en niemand om ons heen behalve rust en stilte. In de bosjes horen we geritsel, maar we zien niks.
We genieten nog even van het moment, en besluiten dan terug te lopen. Het is ondertussen donker genoeg om bijna niks meer te zien. Gelukkig hebben we een lamp bij! Martijn zegt dat het dankzij hem is omdat hij de lamp uit de auto heeft gepakt, maar wie denk je dat die lamp in de auto heeft gelegd. Laten we het teamwork noemen.
Als we wegrijden van de parkeerplaats spotten we iets dat lijkt op een vos, maar 100% zeker weten we het niet. Gelukkig kunnen we over de reeën die we onderweg zien niet twijfelen, die zijn overduidelijk! Nog 1 steenmarter later en dan zijn we bij ons huisje, en kunnen we eindelijk naar bed. Tijd om even bij te tanken, morgen gaan we namelijk de toerist uithangen. Er staat genoeg op de planning!
