Wie ben ik
Hi! Wat leuk dat je een kijkje neemt op mijn blog, ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Lieke, en samen met mijn lieve vriend Martijn en onze huisdieren, woon ik in het altijd gezellige Ewijk.
Ik ben creatief, hou van kleur en ben gek op dieren. Zo reed ik altijd paard, en ben ik nog steeds graag actief bezig met deze bijzondere dieren als ik de kans krijg. Naast paarden ben ik ook graag bezig met honden. Kan ook bijna niet anders, want naast mijn eigen twee toppers Falco en Freddie, heb ik samen met Martijn ook een hondenuitlaatservice. Het spreekt dus voor zich dat ik ook gek ben op die vrolijk kwispelende viervoeters.
Als laatste heb ik ook een passie voor ratjes. Deze kleine beestjes, met hun unieke en grappige karakters worden enorm onderschat, maar niet door mij. Ik vind ze geweldig!
Verder ben ik een introvert, maar als ik eenmaal aan het kletsen ben dan ben ik moeilijk te stoppen. De behoefte om mijn avonturen en leven met anderen te delen is er al een paar jaar, maar dan wel op een manier die voor mij werkt. Dat betekend vaak liever op afstand dan van dichtbij, en altijd met de mogelijkheid om even pauze te nemen. Een blog is dus eigenlijk het perfecte middel om mezelf mee te uiten.
Martijn
Na een paar jaar buren te zijn geweest en dagelijks te kletsen via MSN, hebben Martijn en ik in 2011 een relatie gekregen. We hebben veel meegemaakt samen, gingen samen uit huis, huurden een veel te dure verbouwde garage, en kochten in 2019 samen ons eerste huis. Hierop volgend kwamen onze eerste ratjes, nieuwe banen, onze eerste hond, begonnen we samen een Hondenuitlaatservice, kwam er onze tweede hond, gaven we onze loondienst banen op, en zijn we samen op reis gegaan. Die eerste hond is onze lieve Falco, en die was er trouwens ook niet geweest zonder Martijn. Maar daarover later meer! Naast een enorme passie voor dieren, heeft Martijn ook een enorme passie voor goede slechte grappen. Met een flinke dosis humor komen we elke dag door met een hoop gezelligheid en lachen, en dat al vele jaren.
Martijn en ik hebben samen een bedrijf, maar dit is niet de eerste keer dat we samen werken. Zo hebben we ooit samen bij de KFC gewerkt, waar we ook samen doorgroeide. Zo werd Martijn manager en mocht ik als Team Coach ons fijne team in Nijmegen begeleiden. Toen het tijd was om afscheid te nemen van KFC, gingen we allebei tijdelijk iets anders doen. Maar uiteindelijk eindigden we toch weer bij hetzelfde bedrijf, deze keer Essent. Beiden gewoon lekker als klantadviseur, maar dat duurde niet lang. Al snel mochten wij allebei een specialisme op ons nemen, en leerden we nog meer over van alles en nog wat. Hoewel we het samenwerken erg leuk vonden, lag onze passie simpelweg niet bij Essent. En dus zochten we verder naar wat we dan wel wouden doen. En dat bleek werken met honden.
Hoewel ons verhaal samen al uit vele hoofdstukken bestaat, zijn we nog lang niet aan het eind! We willen nog veel zien en doen samen. Meer reizen en landen ontdekken, ons bedrijf nog meer zien groeien, en op zoek gaan naar onze echte droomwoning, misschien wel buiten Nederland.
Falco
Een niet zo mooie foto van een pluizig oranje hondje, dat was mijn eerste indruk van Falco. De informatie bij de advertentie was karig, en ik was er niet van overtuigt dat we moesten gaan kijken. Maar Martijn wel.
Met een open mind en toch de nodige spanning, gingen we kennismaken met deze puppy. Een blik en ik was verkocht. Wat was hij leuk! Een nieuwsgierig en open karakter, en volgens de fokker was hij ook erg stoer, de perfecte pup voor ons. Falco was al 7,5 week en weer beschikbaar omdat mensen hadden afgezegd, dus na het kijken ging het erg snel. We deden een aanbetaling en reden naar huis, om meteen spullen voor hem te kopen. Een paar dagen later reden we weer vanuit Eindhoven naar huis, maar deze keer samen met Falco.
Het duurde niet lang voordat we zagen dat Falco misschien toch niet helemaal was wat we dachten. Begrijp me niet verkeerd, hij is namelijk heel erg lief en leuk, maar hij was een hele moeilijke pup. Routine en regelmatig waren erg belangrijk voor hem, en de kleinste afwijkingen maakte hem van streek. Na 1 jaar kon Martijn hem eindelijk ’s avonds uitlaten zonder dat hij bang werd, en na 1,5 jaar konden we eindelijk zeggen dat hij zindelijk was. Tot die tijd speelde er nog meer dingen die het allemaal heel moeilijk maakte, maar vanaf 1,5 jaar werd hij steeds meer een “normale” hond.
We merkten echter nog steeds dat dit niet de beste Falco was die Falco kon zijn. Hij was zelfverzekerder als er andere honden bij waren, maar hij liep altijd aan de buitenkant en wou nooit echt met ze spelen. Hij had maar 2 of 3 honden waar hij dat mee deed, terwijl we wel zagen dat hij daar zoveel behoefte aan had. En zo gingen we op zoek naar een tweede hond, een vriendje of vriendinnetje voor Falco. We lieten ons op een wachtlijst zetten, communiceerden goed met de fokker, en een paar maanden later kwam Freddie mee naar huis.
Vanaf dag 1 was Falco een totaal andere hond. Hij was speels, zelfverzekerd, en simpelweg een stuk gelukkiger. In de bijna 2,5 jaar dat Freddie bij ons is, hebben we Falco zien veranderen in de beste versie van zichzelf. Hij heeft plezier in het leven, en het maakt niet uit wat we doen, Falco is er bij. Naast dat alles dat ook maar een bal vorm heeft geweldig is, blijkt hij zelfs een enorme passie voor skeeleren en fietsen te hebben, dingen die hij voorheen niet met plezier deed. Hij bleef zelfs liever thuis als hij de fiets zag. Maar tegenwoordig gaat hij buiten de poort zitten wachten totdat we gaan als hij de fiets ziet, en sleurt hij me de eerste paar meters mee op mijn skeelers, omdat hij uit enthousiasme gewoon even vergeet om te luisteren. Wat is het toch een heerlijke hond!
Freddie
We kregen 8 verschillende puppy’s doorgestuurd, maar we hadden eigenlijk maar oog voor 1. Onze Freddie, toen nog Eowyn, was net een uurtje oud toen we de foto’s kregen. Zo klein en schattig, nauwelijks een hondje te noemen zo jong nog.
In de weken die volgde zagen we Freddie vaak meerdere keren per week, ik zette namelijk het volledige nest op de foto om elke mijlpaal vast te leggen en bij te wonen. Voor het eerst rechtop zitten, oogjes open, voor het eerst op gras, socialiseren in de dierenwinkel en noem zo maar op. Het was enorm bijzonder om overal zo bij te mogen zijn, daar ben ik Freddie’s lieve fokker dan ook heel erg dankbaar voor. Naast de gedragstesten, zagen wij Freddie’s gedrag ook voor onszelf. We wisten dus al gauw dat ze de perfecte match ging zijn voor onze Falco. Het was even spannend of ze dan ook aan ons toegewezen ging worden, maar het geluk was aan onze kant.
Eenmaal thuis was Freddie precies wie we dachten dat ze ging zijn. Nieuwsgierig, leergierig, en lekker bazig over Falco. Precies wat hij nodig had. Vanaf dag 1 was hij haar schaap, en hij volgde haar voorbeeld en liet zich sturen door haar. Freddie was dan ook, op wat puppy streken na, het perfecte voorbeeld voor hem.
Freddie is een heerlijk pittige meid, die niks liever doet dan werken voor de baas. Ze kent een hoop trucjes, sommige voor de lol en sommige juist heel erg handig. Zo kan ze dingen aangeven en heen en weer brengen, ideaal voor als we iets van de een naar de ander willen brengen zonder zelf op te staan. Freddie heeft veel mentale stimulatie nodig en daarom hebben we haar veel geleerd, wat ook betekend dat ze zelf trucjes gaat aanbieden als ze zich verveeld.
Naast de mentale stimulatie zorgen we er ook voor dat ze fysiek goed uitgedaagd wordt. Zo gaat ze elke dag mee met de roedel, waar ze trouwens erg populair is en een hoop vriendinnetjes heeft, en gaat ze meestal ’s middags of ’s avonds als ik nog op pad ga ook mee, samen met Falco. Soms gaan we nog even lekker voor een grote wandeling, maar ze gaat ook nog vaak mee met de fiets, op de skeelers, of mee met de pony’s op en achter de wagen. Hoewel ze de conditie echt wel heeft om veel mee te lopen, doet ze niets liever dan voorop de wagen zitten. Met haar neus en oren in de wind houd ze dan mooi de pony’s en de omgeving in de gaten. Dit is echt wel een van haar favoriete dingen om te doen!
Een van de andere dingen die Freddie graag doet is knuffelen. Ze is echt een enorme kroelkont. Als ze de kans krijgt kruipt ze ’s avonds tegen me aan op de bank, en dan wil ze het liefst de hele avond vast gehouden worden. Toen ze nog jonger was sliep ze ook vaak in een van mijn grote truien, lekker warm op mijn borst. Nu past dat eigenlijk niet meer, maar af en toe offeren we toch nog een oude trui voor haar op.
De Iggys
In 2019 vonden we ons huis. Een mooie hoekwoning in een rustig dorp genaamd Ewijk. Dichtbij de Waal en met prachtige fiets en wandel mogelijkheden. Het was veel klussen en hard werken, maar het was het allemaal waard. Martijn werkte nog als manager bij de KFC en ik had net een nieuwe baan bij de ABN AMRO als zakelijk klantadviseur. Met onze roosters was een hond nog niet mogelijk, en zo kwamen de ratjes in ons leven. 2 dames genaamd Ziggy en Twiggy. Ik had als kind ratjes gehad, maar voor Martijn was het allemaal nog vrij nieuw. Ziggy en Twiggy waren zo lief en leuk, dat er al snel nog 3 ratjes volgde genaamd Figgy, Miggy en Bliggy. Met z’n vijven legde ze de basis voor onze fijne mischief. Ze waren open, sociaal en enorm tam. Daardoor voelde we ons comfortabel genoeg om uiteindelijk ook ratjes op te vangen. Sommige moesten weg vanwege allergieën, en sommige ratjes kwamen uit verwaarloosde situaties. Ook mochten we een paar keer als laatste huisje dienen voor een ratje dat alleen kwam te zitten nadat de vriendjes overleden. Deze mensen stopten dan met de hobby, en kozen het beste voor hun laatste ratje. Zodoende kwam deze dan bij ons.
We deden veel verschillende ervaringen op, en ik kon mezelf echt wel ratkundig noemen ondertussen.
Helaas voor mij deden we ook enorm veel ervaring op bij de rat-dierenarts. Nieuwsgierig als dat ik ben vroeg ik de dierenarts mij alles uit te leggen en in sommige gevallen te leren. Zo kon ik uiteindelijk een hele hoop thuis doen, en mag ik ook zeggen dat ik op sommige fronten kundiger ben dan sommige dierenartsen en hun assistenten. Dat wil ook wel als je 3x per weer bij de dierenarts zit..
Na 6 jaar ratjes in mijn leven te hebben gehad, werd het mentaal teveel. Het verdriet en de pijn die het vele afscheid nemen mee brachten werden teveel. Met een hoop tranen hebben wij daarom in 2025 dit hoofdstuk gesloten. Ons laatste ratje is naar een geweldig huisje gegaan zodat ze niet alleen zou zijn. We krijgen regelmatig berichtjes over hoe goed ze het doet en hoe leuk ze is. We mogen op visite en zijn daardoor toch nog een beetje onderdeel van haar leven. Dat is moeilijk maar ook absoluut wel heel erg fijn.
Van Rat-fluencer tot Dog-fluencer
Zo begon ik klein in 2020, met een instagram voor onze ratjes. Op deze instagram deelde ik al het lief en leed dat we met onze ratjes mee maakte. Door een bijzonder ratje genaamd Izzy, groeide onze instagram al snel in volgers. Voor ik het wist had ik bijna 10.000 mensen die het leven van onze ratjes volgde. Doordat we een groot en educatief platform waren hadden we regelmatig leuke samenwerkingen. Ik maakte reclame voor iemand die zelf hangmatjes voor de ratjes maakte, kregen we gratis fan art toegestuurd, en hadden we zelfs een kleine samenwerking met Pets Place. We waren heel groot in de rattengemeenschap, en hebben zelf mensen uit het buitenland op visite gehad om naar onze ratjes te komen kijken. Dankzij hun social media maakte ik veel vrienden over de hele wereld, maar ook in Nederland. Ik ben nog steeds heel dankbaar voor de contacten die ik toen had, en in sommige gevallen nog steeds heb.
Toen we onze eerste eigen hond gingen ophalen, kon zijn instagram natuurlijk niet achterblijven. Naast een instagram kreeg Falco ook een eigen TikTok. Zijn eerste TikTok ging enorm viraal, en binnen een paar uur hadden we daar ineens 600.000 volgers! Wow! Op instagram groeide zijn fanclub ook snel, en zo kregen we ook leuke hond gerelateerde samenwerkingen. Opnieuw kregen we de mooiste kunstwerken toegestuurd, gratis producten, stond hij model voor de Jumper (nu MaxiZoo), en deden we een samenwerking met ons favoriete merk; Smoofl. Zo gaaf maar ook gek hoe dat allemaal is gelopen en nog steeds loopt.
Langzaamaan kwam er ook de behoefte om meer over mezelf te delen, maar op welke manier wist ik nog niet helemaal. Zo kwam er wel een instagram voor mezelf, maar het posten daar bleef vaak liggen. Het idee van een blog kwam wel in me op, maar ik was simpelweg nog niet op het punt om daar volledig voor te gaan. Mijn leven was in mijn ogen ook maar gewoon een beetje saai op dat moment, dus wie wil dat nou lezen, en als er zo weinig gebeurt dan hoef ik het zelf ook niet terug te lezen. Zo kwam het idee van een blog plank te liggen, en werd het langzaam vergeten. Tot de zomer van 2024.
Waarom nu een blog?
In 2024 leerde wij de app Polarsteps kennen. Een app waar je een reisdagboek kan bijhouden met foto’s en tekst, en waarbij op een wereldkaart ook wordt aangegeven waar je op dat moment bent. Hoewel ik er vanuit ging dat ik het niet de hele vakantie vol ging houden om het goed bij te houden, zag ik het wel zitten om er toch aan te beginnen. Dit was immers onze eerste vakantie in 8 jaar, en onze eerste echte reis naar het buitenland samen (het weekendje Parijs van 8 jaar eerder niet meegerekend).
Het bijhouden van de Polarsteps tijdens onze vakantie bleek een van mijn favoriete dingen om te doen. Lekker de dagen van me afschrijven, onze avonturen op papier zetten, en meteen de juiste foto’s erbij zodat de herinnering direct klaar was om overgezet te worden naar een fotoboek. Vrienden, familie en klanten lazen mee, en mijn reisdagboek werd goed ontvangen. Toen het er eenmaal op zat vond ik dat dan ook echt wel jammer.
Na onze vakantie waren er nog veel meer leuke dingen en dagen die ik wou uitschrijven, maar ik zag het niet zitten om dat op de Polarsteps te doen. In het begin waren het niet veel momenten, maar met de tijd werden het er steeds meer. Een sprong naar augustus 2025, en ik had enorm veel zin om onze vakantie weer van mij af te schrijven en zo iedereen mee op avontuur te nemen. Ook nu hield ik weer 3 weken een groot reisdagboek bij, en viel ik opnieuw in een gat toen het erop zat. Ik wil vertellen over wat ik meemaak, wat ik zie, wat ik doe. En zo kwam toch weer het idee van een blog.
2025 is het jaar dat ik echt aan mezelf werk en voor mezelf kies, en dus heb ik eindelijk de knoop doorgehakt. Ik begin een blog! Lekker voor mezelf, en voor wie het graag wil lezen. Een plek waar ik mijn gedachtes op papier kan zetten en mijn hoofd leeg kan schrijven. Een plek waar jij mijn avonturen kunt volgen. Welkom op AvontuurLieke.