Een spannende wandeling bij een waanzinnig mooi stuk natuur.
We twijfelden heel erg of we deze wandeling wel moesten doen. Heel veel regen op de weg er naartoe zorgde ervoor dat er niet zo’n zin hadden om er op uit te gaan. Maar omdat we toch eigenlijk ook deze stop niet wouden overslaan, besloten om dan maar de korte route van 1,5 kilometer te doen, en de stop voornamelijk te gebruiken als een plaspauze. Eenmaal daar brak het zonnetje door, en wat zijn wij blij dat we toch de wandelschoenen aan hebben getrokken! Uiteindelijk hebben we veel verder gelopen dan gepland, maar wat was dat genieten. We besloten om de Abiskojåkka Kanjon te gaan ontdekken, een grote kloof waar de rivier Abiskojåkka met geweld doorheen stroomt. Je hoort vanaf de parkeerplaats het water al stromen. Het is vanaf daar maar een klein stukje lopen naar de “waterval”.
Hoe dichterbij we komen, hoe luider het geluid van water wordt. Het eerste dat we zien is blauw water in een diepe afgrond onder ons. We lopen een stukje verder en gaan een bocht om, en dan pas zien we de waterval pas echt. Een groot gat waar water met veel kracht doorheen stroomt. Het eerste stuk is een door mensen gemaakte opening waar het water doorheen stroomt. Er was ooit een waterval op de plek waar een spoorbrug moest komen. Door een gat in de rots te maken en zo het water via een andere weg te leiden, hoefde ze geen spoorbrug te maken. De kloof op zichzelf is dus wel natuurlijk.
Naast 1 tourgroep die we voor hebben gelaten, en hier en daar een wandelaar, hadden we ook vandaag weer alles voor onszelf. Heerlijk! Het eerst uitkijkpunt geeft ons uitzicht op het gat, en op het punt waar de oude waterval liep. Over deze begroeide muur zien we geen water lopen, maar wel een nerts! Altijd leuk als we op dit soort plekken dan ook nog beestjes weten te spotten. We hebben vanuit hier ook uitzicht op een deel van de kloof en hoe deze naar het meer beneden loopt. Zo ongelofelijk indrukwekkend! Met veel enthousiasme vervolgen we ons pad langs de reling.
De reling stopt, en we kunnen echt even over de rand kijken naar het water. Wauw! Wat stroomt dat hard! De kloof is nog veel indrukwekkender vanuit hier, en het is echt een prachtig gezicht. Rustig en voorzichtig lopen we verder, tot we bij de brug komen. We hebben de brug voor onszelf en nemen dan ook lekker de tijd om foto’s en filmpjes te maken. We maken een van mijn favoriete foto’s van ons deze vakantie, en in combinatie met het zonnetje voelt het allemaal als een sprookje.
(Voordat we door gaan even een applausje en bedankje voor Martijn, die echt zijn best doet om mij ook mooie vakantiefoto’s te geven. En dat doet hij goed! Super blij mee, dankjewel!!)
Over de brug lopen we aan de andere kant langs de kloof. De rotsen worden steeds lager totdat we uiteindelijk zelfs bij het water kunnen komen. Het is koud, maar dat houd Falco niet tegen om toch een steen op te duiken. Deze jongen…
Het is prachtig hier, maar we beginnen trek te krijgen. Tijd om te gaan. Rustig aan lopen we terug naar boven.
Bovenaan de kloof bij het Toeristenstation zitten een restaurant en bistro, en bij de bistro mogen honden naar binnen. Ze hebben simpele dingen zoals burgers en pizza, maar simpele dingen betekenen verschillende dingen in verschillende landen. Zo is hier een simpele pizza een pizza met rendier. Sinds ik bijna helemaal geen vlees meer eet, met af en toe een uitzondering voor kip, sla ik deze liever over. Mijn alternatief is een beyond meat burger, maar dat vind ik een echt niet te eten burger, dus Martijn heeft heel lief voor mij gevraagd of ik niet gewoon een simpele pizza met alleen kaas kon krijgen. Dat was geen probleem, dus een saaie pizza voor mij it is. Geen probleem, want hij smaakte wel erg goed, al waren de frietjes nog veel lekkerder. Falco en Freddie maakte nieuwe vriendjes met een dierenfysiotherapeute. Ze dacht dat Freddie een Miniatuur Australian Shepherd was, en daarmee zit ze al dichter bij de gokjes van de meeste mensen. Nee ze is geen Border Collie, kruising Border Collie of kruising Schotse Collie. Freddie is gewoon een volle Aus, maar wel erg klein. Ze doet qua energie en karakter in ieder geval absoluut niet onder voor haar grotere broers en zussen, sterker nog, ik denk dat ze qua intensiteit ergens bovenaan zal staan.
Na het eten, was het gouden uurtje aangebroken. De zon scheen echt nog prachtig, dus we hebben de route van vanmiddag deels nog een keer gelopen maar nu andersom. Ook nu waren we alleen, en konden we weer echt genieten van al het moois om ons heen. Er zouden otters wonen, maar die hebben wij helaas niet gezien. We maakten ons rondje af en hebben snel alle spullen gepakt om te vertrekken. Net op tijd ook, want niet veel later verdween de zon en kwam het met bakken uit de lucht! Wat hebben we weer een geluk gehad.
